Reis naar Santiago

22-8-2014 Paris Montparnasse

Half 7 is vroeg, maar niet vervelend. Wachten is wel vervelend, hoewel Paris Montparnasse wel een grappige plek is. Ze hebben hier een soort hulpverlenersgolfkarretje (met ladder) voor brand en EHBO. Daar worden ook daadwerkelijk mensen mee afgevoerd. In dat kleine wagentje!

Maar terug naar vanmorgen: 1e klas in de Thalys (weggebracht door Frans en uitgezwaaid door Cinta) is relaxed. Koffie, jus, croissantje, vriendelijke bediening. Super! Snelle verbinding ook. Ruim op tijd om van Paris Nord met de metro naar Paris Montparnasse te komen en alvast een ticket van Bayonne naar St Jean Pied de Port te kopen.

St Jean Pied de Port

Het was een hele reis, maar de aankomst in Beilari maakte alles goed! Wat een warm welkom. Elizabeth en Joxelu zijn supervriendelijk, je waant je echt lid van een grote familie. Lekker eten (vegetarisch voor iedereen) en morgen op pad voor de eerste etappe.

23-8-2014 Larrasoaña

Etappe 1 (of zijn het 2 etappes?). Van St Jean Pied de Port eerst maar naar het hoogste punt van de hele route vandaag : Col de Lepoeder, 1437 m (terwijl St Jean Pied de Port op 163 m ligt). Pittig stukje, maar wat een prachtig uitzicht op de Pyreneeën! De zon kwam op over de bergen, geweldig!

  

Vanaf de Col een waanzinnig steile weg met stenen naar beneden. Toch had ik die voor geen goud willen missen. Mooi bos en toch veel kunnen rennen. Overigens is afdalen met 10 kg in je nek geen makkie.

    

Roncesvalles is voor veel mensen de 1e (of zelfs de 2e) stop, voor mij was ’t halfweg. Vanaf Roncesvalles over een heerlijk bospad (met stenen, dat wel) naar Auritz, daarna door de velden naar Aurizberri en over een raar steenpad (wat wel lekker liep) naar Bizkarreta. Daarna werd het wel weer pittig, want de stenen werden groter en de weg ging weer omhoog. Hier liep ik de pelgrims van de 2e ronde achterop. Ik denk dat ze me raar vinden. Ben ik ook.

 

In Zubiri verkopen ze lekkere perziken. Eens kijken of ik ook wat te eten kan vinden hier in Larrasoaña.

Ik heb vandaag de was proberen droog te kijken samen met Brian (terwijl de katjes die er rondlopen niet helpen). Laura, Brian en Andy willen graag dat ik in Santiago een bericht voor ze achterlaat in de kerk of het pelgrimsbureau. Que approveche! (naschrift: het is niet gelukt een bericht voor ze achter te laten)

24-8-2014 Villatuerte

Rob, gefeliciteerd met je verjaardag!

OK, met zijn allen in zo’n slaapzaal op plastic matrasjes is goedkoop, maar niet heel comfortabel. Vannacht zal beter zijn. Vanmorgen vroeg vertrokken, het begon net licht te worden. 

  

Het eerste stuk naar Pamplona ging eigenlijk wel makkelijk. Allemaal goed te lopen stukken, zeker in Pamplona. Grappig, zo’n stad in de ochtend, nog wakker wordend. Daarna makkelijk door naar Cizur Menor, de stop voor mijn vriendjes van gisteravond.

Na Cizur Menor werd het lastiger. Veel weggetjes met net iets te grote stenen om makkelijk te lopen. Ook nog omhoog naar Zariquiegui (waar de dame van het winkeltje heel vriendelijk was) en verder omhoog naar Alta del Perdón. Vanaf daar een steile, lastige afdaling, waar één of andere mafkees met stokken me voorbij vloog! Geen idee waar hij heen ging, hij stopte met renvliegen onderaan de helling.

 

Naar Obanos nog steeds veel stenen. Tussen Obanos en Puente de la Reina ging het mis, ik ging op de knieën. Maar vallen op de Camino schijnt geluk te brengen. Ach, nu heb ik wel weer een bloederige foto!

Na Puente de la Reina (waar ik een stukje opliep met een Hongaarse handballer) was een redelijk stuk om te lopen. Wel weer de bekende stenen. En een helse helling omhoog. In de zon. In Mañeru snel wat te drinken gekocht, kon ik wel gebruiken op het volgende idiote stuk met stenen en gaten en gras. Ik werd achterop gereden door een stel Italiaanse MTB-ers. Waren erg vriendelijk en zwaaiden me gedag!

Met een forse dip in Lorca aangekomen. De verleiding van tortilla met cola niet kunnen weerstaan. Dat kon ik wel even heel erg gebruiken! Lekker zout en vet en cola is altijd goed! En daarmee werd het laatste stuk naar Villatuerte een stuk makkelijker. Nu lig ik in een hangmat in Casa Magica. Heerlijk.

25-8-2014 Logroño

Heerlijk gegeten gisteravond en prima geslapen in Casa Magica. Iedereen was vroeg wakker, dus ook maar vroeg vertrokken. In het donker rennen is niet zo succesvol. Niet gevallen, maar het voelde ook niet makkelijk. In Estella wat te eten gehaald en op pad voor de 1e etappe. Een wat oudere Nederlandse man was het niet zo eens met mijn snelheid. Misschien heeft hij gelijk en moet je er meer tijd voor nemen. Ik ben te ongeduldig. Wie weet leer ik meer geduld te hebben onderweg. De meeste mensen die ik ontmoet vinden het behalve idioot ook wel stoer wat ik doe.

   

Het lopen gaat eigenlijk wel goed, behalve mijn gevoelige voetzolen. De weg vandaag leende zich prima voor rennen. Vanuit Estella in de ochtend naar Monjardín en Los Arcos. Daar even koffie gedronken en 2 fietsers ontmoet. Na Los Arcos was een lange weg naar Sansol, wat al snel te zien was, maar niet dichterbij leek te komen.

Daarna, in Torres del Río gekomen, startte mijn 2e deel. Klimmen naar één of andere eigenwijze maagd (Virgen del Poyo) en grotendeels omlaag naar Viana. Halverwege het lange stuk naar Viana (vlak voor de 1e klim) stonden een jongen en een meisje met een auto vol eten en drinken. Op vrijwillige bijdrage, maar zij leven ervan. Daar 2 mannen ontmoet die ook op weg waren naar Logroño. Na een drankje en een praatje verder naar Viana. Het einde van Navarra is in zicht, ik loop al door de wijngaarden. Verderop loopt de route anders dan in het boekje. Eigenlijk jammer, zo’n stuk langs de snelweg is niet zo leuk. Ik ben maar zo snel mogelijk doorgehobbeld (van serieus rennen was geen sprake meer) naar Logroño. Doña Maria heeft mijn pas gestempeld op de weg naar beneden naar de brug die je Logroño in brengt. De norse man van de herberg ook. Rare kerel. Maar de douches zijn warm en er is een bed. Ik klaag niet (tot er vannacht weer iemand snurkt). Het oorspronkelijke plan was om morgen naar Grañon te lopen. Ik zie wel…

   

26-8-2014 Santo Domingo de la Calzada

Hoewel er weinig gesnurkt werd, heb ik toch slecht geslapen. Om half 5 stond er al iemand op om te vertrekken. Dat sloeg nergens op. Daarna begon iedereen in de volle slaapzaal te rommelen en ben ik ook maar opgestaan. Nog in het stikkedonker op pad gegaan. Logroño was een plek om snel te vergeten. Geen fijne of mooie stad. Ik denk dat het enige voordeel de asfaltwegen waren.

  

Navarrete was snel bereikt, daarna begon een lange tocht door wijngaarden en langs de snelweg naar Najéra. Najéra is ook niet echt spannend. Na Najéra meteen weer de wijnvelden in. Hoewel de kleuren mooi zijn, is het niet echt een inspirerend deel van de route wat mij betreft. Inmiddels is de temperatuur fors gestegen, maar is het gelukkig ook gaan waaien. Jammer dat rennen met tegenwind ook niet opschiet. Lange klimmen ook niet.

 

Ik denk dat het voorbij Cirueña was, dat ik besloot niet verder te gaan dan Santo Domingo de la Calzada. En ook om de afstanden in te korten. Ja Mirjam, dit was denk ik wel een J of J moment. Elke dag 55+ km willen lopen is elke dag vechten. Ik wil niet vechten, ik wil genieten. Ik wil niet de hele dag bezig zijn met de afstand en de tijd. En ik wil geen roofbouw meer plegen. Volgens mij ben ik in die 4 dagen al behoorlijk wat kilos kwijtgeraakt. Ik wil vrolijk zijn tegen iedereen en ik raak nu mezelf een beetje kwijt in plaats van mezelf te vinden. Ik loop tot Burgos, neem daar de trein naar Léon en kort zo de route een stuk in. Ik moet niks tenslotte (Thanks Karin). Is het niet ‘echt’ als ik dat stuk oversla? Boeit me niet, ik doe het voor mij, niet voor iemand anders. Ik wil gekke foto’s maken en tijd hebben voor andere mensen en mijn verslaving aan perziken en cola koesteren.

 

Ik slaap vannacht in het Cisterciënzerklooster, waar de hospitalera erg gezellig is. Zij spreekt alleen Spaans, maar is er van overtuigd dat ik allerlei handige talen spreek en moet dus steeds van alles vertalen. Helaas is mijn Italiaans echt heel slecht, maar gelukkig zijn er meer mensen die die taal wel machtig zijn.

Dadelijk maar eens op zoek naar die kippen die hier in de kerk schijnen te wonen…

… er zitten daadwerkelijk kippen in de kerk! De arme beesten zitten in een hokje hoog boven de vloer. Gelukkig schijnen ze regelmatig te worden vervangen.

De klok in de toren sloeg 5 uur op het moment dat ik naar het uurwerk stond te kijken. Alles begon te ratelen en te bewegen, zo cool. Ik was wel blij dat ik niet net bij de klokken was.

   

27-8-2014 Burgos

Vanmorgen stonden er toch weer mensen idioot vroeg op. Silvia en ik hebben ons hoofd maar geschud. De straten in Santo Domingo sliepen nog en eigenlijk is het om 6:40 uur nog donker. Ik ben ook bijna meteen verkeerd gelopen. Ergens een afslag gemist. Kwam vanzelf de weg weer tegen, want de Camino loopt tot Valbuena langs de snelweg. Niet heel spannend. In Grañon heb ik bijna een babypoesje meegenomen. Ze zat langs de weg onder een soort traptrede te mauwen en wilde heel graag knuffelen. Met het vooruitzicht van nog 10 dagen lopen heb ik de kitten toch maar in Grañon gelaten.

   

Daarna naar Belorado gehobbeld. Voorbij Belorado bij het tankstation de weg naar de bushalte gevraagd. Dat was terug het halve dorp door. De bus ging over 2 uur. Dus liften. Er stonden ook een Frans en een Israëlisch meisje te liften. De Française had razendsnel een lift naar Villafranca voor zichzelf en Burgos voor Idit en mij gefixt. In Burgos met de bus naar het centrum. Idit was haar telefoon verloren (met daarop al haar foto’s) en ging terug. Ik ging de herberg zoeken. Ik kwam eerst die van Divina Pastora tegen. Een blik naar binnen op kerkbanken gaf me het gevoel daar niet te horen. Op zoek naar de gemeentelijke herberg. Die ging bijna open, dus snel de rugzak af en douchen. Het busstation was nogal verstopt, dus dat was zoeken. Meteen een kaartje voor Léon voor morgenochtend gekocht. Eens kijken of ik de herberg dan uit kan sneaken. Vanaf Léon is het minder dan 40 km per dag als ik meteen morgen ga lopen. Wat ik wel van plan ben.

Hee, de Spaanse versie van Camiel!

Burgos is wel mooi, voelt beter dan bijvoorbeeld Logroño. Is misschien ook wel vooral in mijn hoofd. Oh, bijna vergeten, op weg naar een terrasje kwam ik een pelgrim met een karretje tegen die moedeloos omhoog de trap op keek. Die heb ik even omhoog geholpen. Hij heeft me uitgebreid bedankt. Zo lief. Ik kon die man toch moeilijk beneden laten.

    

28-8-2014 Hospital de Orbigo

Op de één of andere manier heb ik afwisselend hele goede en hele slechte nachten / herbergen. Zo’n Albergue Municipal is handig en groot, maar enorm rumoerig en ongezellig. Doordat ik om 6 uur de bus naar Léon moest hebben, lag ik ook onrustig te slapen. Uiteindelijk maar om even over 5 opgestaan, alles uit het kastje naast mijn bed gepakt en vertrokken. Via de nooduitgang, ook wel apart.

De bus sucks, maar het gaat wel lekker snel. Om 8 uur was ik in Léon, waar ik even op zoek moest om de Camino weer op te pikken. Ik was blij de stad weer uit te zijn. Volgens mij staan er niet veel steden meer op het programma, hooguit Ponferrada.

  

Vanaf Léon heb ik de toeristische route genomen, ik had geen zin om weer kilometers langs de snelweg te hobbelen. De route via Villar de Mazarife is een stuk leuker. Jammer dat geurfoto’s nog niet bestaan, het rook ook lekker! Zelfs het idioot lange rechte stuk weg was niet heel vervelend. Het liep vanzelf naar Hospital de Orbigo. OK, wel moest ik onderweg een spoorlijn (zonder overweg) oversteken en een grote doorgaande weg. Dat kan alleen maar hier.

    

In Hospital de Orbigo heb ik, na een gezellig praatje met de Ierse fietsers die ik steeds tegenkwam, Albergue Verde gevonden. Een heerlijk alternatieve herberg met groente uit eigen tuin en yogales. En een warme douche, hangmatten, kruidenthee en Mark & Peter uit Australië die ook hier zijn neergestreken. Zo is het best leuk.

  

Hoe bijzonder wil je het hebben? Yoga en vegan eten, een prachtige zonsondergang en gelijkgestemde zielen. Zo mooi!

 

29-8-2014 Foncebadón

Wat een prachtige route vandaag!

Vannacht al een blok geslapen na de meditatieyoga en de mooie zonsondergang gisteren. Vanmorgen kwam ik op weg naar Astorga weer zo’n lief stalletje tegen met vanalles en nogwat aan fruit en sap. Allemaal ‘donativo’. Ik werd welkom geheten in de hemel. Toen ik zei dat ik daar net vandaan kwam, kreeg ik de vraag of ik bij Albergue Verde vandaan kwam. Hihi.

  

In Astorga werd iedereen net wakker. Leuk stadje met een mooie kathedraal. Daarna ging ik lastige paadjes op naar Rabanal del Camino. Vandaag was wel de dag met hippie-achtige mensen. In El Ganso bij een hippie-achtig winkeltje wat eten gekocht. Na Rabanal ging het wat steiler omhoog. Geweldig om te lopen, prachtige uitzichten! Er kwam een Spanjaard die verderop woonde naar beneden die (uiteraard) dit deel van de Camino het mooiste vond. Hij zou best gelijk kunnen hebben, het is ook wel heel mooi. Ineens zag ik door de struiken Foncebadón liggen! Nu ben ik in herberg Monte Irago, ook weer een beetje alternatief. Eens kijken of ik de getipte herbergen verderop kan vinden/inpassen.

       

Wordt vervolgd...

 

Comments

Om zo'n verslag te lezen en te volgen in foto's!
Vind het zo inspirerend wat je hebt gedaan, heerlijk!

Wat een heerlijk verslag en je hebt gelijk je doet het voor jezelf, veel plezier nog!

Wat heerlijk om te lezen allemaal, en mooie fotoos.Ik ben er al een paar jaar in mijn hoofd mee bezig, door allerlei omstandigheden is het er nog niet van gekomen. Veel plezier nog, en ik kijk uit naar de rest van je verhaal!

Fijn een stukje met je mee gerend ... kan niet wachten op het volgende stuk ;-)

voldoende tijd op die camino om je eigen gedachten, gevoelens en herinneringen tot onderwerp van overdenking te maken.. ben benieuwd naar deel dos.. hasta la vista, baby

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.