Reis naar Santiago - deel 2

30-8-2014 Pieros

Gistermiddag/avond was supergezellig in Foncebadón. Langzamerhand kwamen er allerlei mensen aan. Een Zweedse dame, er was al een Franse man, Vlaamse Frieda, Nederlandse Dick/Dirk en allerlei Duitse en Oostenrijkse meisjes. En 2 Ierse dames die erg leuk konden zwammen. Ik heb gisteren in 5 talen met mensen zitten kletsen. Oh en Bruno (Wallonië) en Frieda gaan ooit samen een herberg beginnen, lijkt me een goede plek om te gaan slapen!

Vanmorgen ben ik in het halfdonker naar Cruz de Ferro vertrokken. Mooi wandelingetje. Daarna via geweldige paadjes afgedaald naar Molinaseca. Onderweg rende ik door allerlei lieflijke dorpjes. Supergoed stuk om te rennen, ik voelde me echt sterk vandaag!

Na Molinaseca is het een klein stukje naar Ponferrada. Dat is wel weer een vrij grote stad, maar het kasteel maakt een hoop goed. Ponferrada uit was even minder spannend, maar ging vrij snel. Daarna volgden wat dorpjes elkaar snel op. Ik had bedacht dat ik wel kon proberen naar één van de getipte herbergen (er hingen foldertjes in Albergue Verde) te gaan. Daarvoor moest ik voorbij Camponayara (waar ik heel even in de verleiding kwam wijn te proeven, maar dat is niet handig voor rennen) nog een stukje door. Eerst door Cacabelos (wat ik een rare naam vind en waar mijn hoofd steeds allerlei andere dingen van maakt) en de heuvel op naar Pieros. Zo gezegd, zo gedaan en nu lig ik fijn op de schommelbank in de tuin naar vogeltjes te kijken. Het wachten is op eventuele volgende gasten.

31-8-2014 Las Herrerias

De volgende gasten kwamen en waren vreselijk gezellig. Italiaanse Luca en Amerikaanse Rex die samen liepen en Duitse Ann-Cathrin (die al snel werd omgedoopt tot Anni). Samen met Garrett en Marie, de hospitaleros, werd het een superleuke middag en avond. Luca kroop helemaal uit zijn schulp en zat lekker in met Italiaans doorspekt Engels mee te kletsen. Een lieve jongen. Ik hoop dat ze vandaag ook hier (in Las Herrerias) stoppen, dat zou gezellig zijn.

Garrett vertelde gisteren over een 3e route van de Camino vanaf Villafranca del Bierzo: de Camino Dragonte. Daarbij vergeleken zou de Camino Duro (de lastige variant naar Trabadelo) in het niet vallen. Ik zou ik niet zijn als ik precies dát dus wilde proberen. Zo gezegd, zo gedaan.

In Villafranca even de weg gevraagd naar Dragonte. Op de afslag daarheen stond al een gele pijl! Forse klim omhoog over de weg naar Dragonte, daar begonnen de coole paadjes. In Dragonte vond ik op een rustplaats in een soort wachtkamer een lijst met mensen die daar recent waren geweest en met de hand getekende kaartjes van de route met geschatte tijden. Ik heb er één meegenomen.

Garrett had voorspeld dat ik niemand tegen zou komen, maar halverwege liep ik Poolse Agata (die in Londen kunstgeschiedenis studeert en dus goed Engels spreekt) achterop. Zij was blij iemand te zien, dus we zijn samen een stuk opgelopen. Zij ging pauzeren in het laatste dorpje op deze route, ik ben verder gegaan naar Las Herrerias. Wat een prachtige, maar loodzware route was dat! Veel klimmen en dalen, maar het was de moeite zeker waard. De uitzichten waren waanzinnig! Het is eigenlijk wel goed dat deze route niet in de boekjes staat (wel in het boek van John Brierly), zo blijft de weg authentiek en ongerept. Dat ik Agata tegenkwam was puur toeval (en gezellig), maar voor hetzelfde geld was ik alleen mensen in de dorpjes tegengekomen. Die waren ook erg aardig, en wilden graag dat ik kwam helpen met aardappels rooien…

Morgen maar weer een langere dag maken. Of niet… hahaha!

Yay! Rex en Anni zijn er! Ze hebben Luca achtergelaten, met een andere Italiaan en hebben ook nog twee jongens uit de Oekraïne achter zich gelaten. De helden!

Inmiddels heeft ook de wat minder luidruchtige Marie-Cathrine (Canada) zich bij ons aangesloten. Ze gaat ook mee naar Californië voor de John Muir trail. Rex heeft briljante ideeën.

En wat doe je op de Camino behalve lopen? Gitaarles geven aan Japanse meisjes… hahahaha!

1-9-2014 A Balsa

Vanmorgen met het ontbijt was het wel gezellig, alleen was Anni al vertrokken. Ze wilde niet in de hitte naar O Cebreiro klimmen. Snap ik wel. Rex bleef op zijn spullen wachten, die hij vergeten was in Pieros. Ik ben bij net aan daglicht maar weer een berg opgesjouwd. Op de één of andere manier lijkt het vandaag echt drukker te zijn op de Camino. Ook meer turigrinos, zoals Agata en ik ze gedoopt hebben. Worden er na Sarria nog meer.

O Cebreiro is een mooi dorpje, maar draait wel echt op toerisme. Ik kwam er wel Anni weer tegen, die koffie zat te drinken. Heb ik ook even gedaan. Daarna met prachtig uitzicht op Galicië nog wat passen moeten beklimmen, maar het serieuze klimwerk is voorbij. Op de weg naar beneden kwam ik Agata weer tegen. Die was gisteren tot in O Cebreiro geklommen en gaat vandaag naar Samos. We hebben samen gewandeld tot Triacastela. Onderweg een pannenkoek gekregen van een dame die wel heel duidelijk maakte dat we er wel iets voor moesten geven. En een heel stuk verder kwamen we bij een huis waar ze frambozen hadden. Dat was lekker!

In Triacastela even snel geshopt, morgen loop ik in de middle of nowhere. Na Triacastela heb ik gekozen voor de route via San Xil. Net buiten Triacastela zit Albergue El Beso, waar ik nu wacht tot ze open gaan en tot Anni er is.

Het is hier zo mogelijk nog alternatiever dan in de andere herbergen. Het heet niet voor niets Albergue Ecologico El Beso natuurlijk. Ah, daar is Anni!

Het is een super oud huis met bedden erin en een donker hol om te douchen etc. Maar wel erg sfeervol. En ze doen vegetarisch diner, joepie! Oh en alweer fijne hangmatten.

2-9-2014 Vilachá

Gisteravond was het eten nogal teleurstellend. Erg weinig vooral. Het was wel gezellig met twee Spaanse dames die me vroegen alles voor Anni te vertalen. Vanmorgen met het ontbijt waren er pannenkoeken, dat was lekker. Ook meer dan het diner (hoewel dat misschien ook kwam omdat de Spaanse dames niet van pannenkoeken hielden).

Vandaag met Anni op pad gegaan. Ik had veel plezier met haar, dus zijn we samen gebleven. Het was een prachtige route door het bos over soms lastige paden, maar zo gaaf. Sarria zijn we snel doorgewandeld, dat was net te groot naar onze zin. Onderweg hebben we ergens koffie gedronken en bier&limonade gekocht. Op het punt waar de paal 100 km staat hebben we dat opgedronken. Anni was stil geworden en had erg behoefte aan pauze. Ik vond het vooral fijn om samen op pad te zijn.

We hadden al bedacht niet naar Portomarin te willen omdat alle turigrinos daar stoppen. Uiteindelijk kwamen we vrij laat in de middag in Vilachá aan, waar een geweldige herberg is. Die wordt gerund door een man uit Zuid-Afrika (Gordon) en zijn vrouw Annemarie uit Denemarken. Vandaag hebben we echt lekker gegeten (veel ook) en met Johnny (Ierland) naar de sterren gekeken. Morgen zal het raar zijn om zonder Anni verder te gaan, maar we zien elkaar absoluut weer!

3-9-2014 Casanova

Jammer genoeg ging vanmorgen de tijdelijke familie weer uit elkaar. Duitse Marita gaat proberen minder te plannen en gaat met minder kilo’s naar Santiago lopen. Johnny gaat gewoon verder zoals hij al deed, op zijn eigen manier. Gordon heeft Anni en mij gedag gezoend en we zijn samen naar Portomarin gelopen. Daarna heb ik afscheid van haar genomen.

Door de bekende mist in Galicië ging de de route door allerlei dorpjes. In de laatste 100 km heb je twee stempels nodig per dag, dus ik heb er onderweg wat verzameld. De mooiste (niet letterlijk, maar figuurlijk) was in de kerk van Palas de Rei. De pastoor zelf zette de stempel. Vriendelijke man met een vriendelijk woord voor de pelgrims.

Er zijn echt enorm veel pelgrims (of eigenlijk turigrinos) op de weg nu. Het merendeel stopte in Palas de Rei. Ik wilde overnachten in een mooie herberg in Pontecampaña, maar die was (om half 2 ’s middags) al vol. Volgens mij vooral met reserveringen. Ik ben 1 km verder gelopen naar de herberg van de Xunta in Casanova. Ik wil niet testen of er in Melide nog plek is, daar is ook een turigrino-etappepunt. Hier is ook een bar waar ik vast wat kan eten. Morgen nog 1 overnachting zoeken… Ik hoop dat Anni eerder op de route wat gevonden heeft. Anders is hier ook nog plek.

4-9-2014 Tabernavella (bei Heidi)

Anni kwam ook nog naar Casanova! Samen hebben we in haar boekje gezocht naar een logeeradres voor morgen. Het werd ‘bei Heidi’ in Tabernavella. Anni heeft Heidi gebeld en twee slaapplekken gereserveerd. Daarna zijn we gaan eten bij de bar in het dorpje. Daar kwam Anni’s nieuwe maatje Jerry ook nog opdagen. Hij komt uit Venezuela, spreekt 100 talen en is advocaat en zanger. En hij heeft grappige verhalen over Noorse vrouwen.

Slapen in de herberg was minder comfortabel. Ach.

Vandaag zijn Anni en ik weer samen op pad gegaan. Dit stuk was niet heel mooi. Wat leuke bospaadjes, maar overwegend in de buurt van grote wegen. Ook weer veel turigrinos. Samen zijn ze leuker dan alleen. We hoefden maar 28 km naar de paal met 32 km erop om bij Heidi te komen. Het was fijn om vrij op tijd samen bij Heidi aan te komen. Geweldig is het hier. Maar 8 bedden en de geweldigste douche die er is. Supermooi!

Wat later doken ook Felix (UK) en Beatriz (Brazilië) nog op. Ze herkenden ons niet, zo vers gewassen. Daarna kwam er een luidruchtige turigrino uit Italië langs om ook te slapen. Hij belde nogal lawaaierig zijn vrienden op om te vragen waar ze bleven. Gelukkig doken er nog leuke mensen op ook en de Italiaan droop af. Christian (Oostenrijk) en Charly (Schotland) slapen ook hier. Heidi heeft heerlijk voor ons gekookt.

Toen ik na het eten mijn spullen wilde pakken bleek poes Lady te hebben besloten in mijn bed te willen slapen. Hahahah, ze is weggejaagd door Heidi. Ik wil hier blijven, maar we gaan morgen naar Santiago.

5-9-2014 Santiago de Compostela

De laatste kilometers naar Santiago de Compostela waren vreemd. De weg is mooi, tot Monte de Gozo. Daarna loop je de buitenwijken van Santiago in. Samen met heel veel andere mensen (vooral turigrinos). De stad in is nog raarder, ineens ben je er. Zoals Heidi al zei, met een gat in je ziel. Het einde voelt als een verlies, maar ook weer niet. Moeilijk te omschrijven, je moet het zelf voelen. In de kathedraal moest natuurlijk het beeld van de apostel nog aangeraakt worden om de reis te eindigen. Op het moment dat ik naar binnen ging was de pelgrimsmis bezig. En jawel, zelfs de Botafumeiro werd gezwaaid! Dat was wel een indrukwekkend moment.

Anni, Rex en Jerry (die elkaar wonderlijk genoeg ontmoet hebben) zijn ook in Santiago aangekomen. Morgen zie ik Anni en Rex nog voor een kopje koffie. Het was ook wel heel fijn om Frans weer te zien. Nu terugschakelen van pelgrim naar toerist.

The day after

Comments

Hi Paula,

Pas bij de melding van deel twee ontdekte ik je blog over deel I van deze reis. Ik heb vooral genoten van je fantastische foto's, want de route en pleisterplaatsen zeggen me niets. Mooi dat je je eigen weg gaat over gebaande en ongebaande paden met al die nieuwe mensen. Respect voor het lopen/rennen van deze tocht, want je noemt geen kilometers en tijden omdat ze er niet werkelijk toe doen, maar het blijft toch een geweldige prestatie.

Groetjes,

Dorothé

Hoi Paula,
Ik heb genoten van je heldere eenduidige beschrijvingen, zowel van de route( en prachtige natuur!) als van de mensen die je tegenkomt!
Mooi te lezen dat je alles neemt zoals t is, tegenvallers incasseert en weer loslaat!
Ik lees eruit dat de mensen die je tegenkomt de tocht waardevol maken naast je eigen weg gaan en dat is een mooi statement, ook voor t gewone leven! Inspirerend verhaal, dank je wel, Alice

Add new comment

Plain text

  • No HTML tags allowed.
  • Web page addresses and e-mail addresses turn into links automatically.
  • Lines and paragraphs break automatically.